De wederopstanding.

"Euj, Dennis ligt op de grond", zei mijn zoontje van vijf verbaasd nadat we net zeer moe thuis waren gekomen. Nee, hij zei het niet, hij gilde het bijna uit. Al met al geen al te vreemde boodschap ware het niet dat Dennis zijn 2,5 jarige goudvis is. Vol ongeloof stond ik de eerstvolgende 10 seconden met mijn hand voor mijn mond te zoeken naar een oranjekleurige vis op onze mooie houten vloer. Ik zag hem niet. Mijn vriend wel. Die pakte snel de goudvis op en gooide hem terug in zijn kom. Alsof dat zou helpen....we waren ruim een uur weg geweest. Daar lag hij nu, heel vredig op zijn rug te drijven. Vredig was mijn zoontje niet meer te noemen. Van de eerste schrik en verbaasdheid bekomen drong het nu tot hem door dat ook zijn goudvis een vroege dood was gestorven. Een dag eerder hadden we al de goudvis van zijn zus moeten begraven. En nu was die van hem dus aan de beurt. Hij huilde diepbedroefd.
"Hee, hij beweegt nog"! De stem van zijn vader tornde boven het gesnik uit. Het gesnik verstomde en vier verbaasde gezichten hingen boven de vissenkom, kijkend naar Dennis die verbeten naar lucht hapte. Wat een gevecht, zojuist lag hij nog doodstil op het droge en in zijn kom en nu gingen zijn kieuwen en bek snel op en neer om zoveel mogelijk zuurstof binnen te krijgen. Mijn zoon kreeg weer hoop en was zijn verdriet snel vergeten (.....en de goudvis ook merkten we toen hij direct de t.v. aanzette).
Hoe het verder ging? Dennis bewoog na een uur zijn zij- en staartvinnen en langzaam lukte het hem om weer lekker rond te zwemmen in zijn kom. Over wederopstanding gesproken!! We hebben onze zoon wel voorzichtig verteld dat Dennis eventueel, misschien, wellicht....toch wel snel dood zal gaan...Maar ik moet zeggen: Dennis houdt zich kranig!!

Oh Dear! A Deer!

Vandaag besloten om toch weer te proberen mijn blog bij te houden (zei zij na ruim een half jaar)! Of mij dat gaat lukken....???? We zullen zien.
Het is mij wel gelukt om mooie nieuwe spullen te ontwerpen. Degenen die mij op Craftygardens in Eindhoven hebben gezien mochten al kennismaken met mijn superhippe nieuwe knuffel DearODeer: A Deer for A Dear!
Tenminste....als je er een hert in ziet. Ik heb het die dag aan verschillende kinderen gevraagd en de meningen waren verdeeld. Sommigen durfden niets te zeggen, anderen gaven moeiteloos hun mening: "een...mens, dolfijn, draak, eenhoorn". Slechts een enkeling zag er hetzelfde in als ik: een schattig verlegen hertje gemaakt van de allermooiste en vrolijkste stofjes. Maar ach, wat maakt het uit wat je er in ziet. Het is een knuffel die zich lekker laat dragen, bekijken, gooien, knuffelen en kroelen. En daar gaat het om!